گاه همين حالت در بحث روانشناسي و فرا روانشناسي نيز پيش مي‌آيد، بخصوص در مورد روانشناسي موفقيت که هنوز آکادميک نشده و آسيب پذيريش بيشتر است.

يکي از نکاتي که گاه مورد تاکيد سخنرانان و اساتيد فن قرار مي‌گيره اينه که اگر چيزي رو بخواهيم طبق قانون جذب حتما بهش مي‌رسيم، اما گاه يادشون مي‌ره که بگويند اگه چيزي رو مي‌خواهيم بايد برايش تلاش کنيم و بهايش رو هم بدهيم.

بعضي‌ها فکر مي‌کنند بايد حقشون رو از دنيا بگيرند، اون‌ها معتقدند که داشتن يک زندگي خوب و مرفه حق آن‌هاست، اما متوجه نيستند که هر چيزي بهايي داره و رسيدن به خواسته‌ها و رويا‌ها زمان نياز دارد.

شايد مثال درست اين افراد کساني باشد که مي‌خواهند زود پول دار بشوند و حقشون رو از دنيا بگريند. آن‌ها مي‌خواهند چيزي رو از دنيا دريافت کنند، اما در مقابلش هيچ چيز به اين دنيا اضافه نمي‌کنند. شايد موفق بشوند، اما اين موفقيت معمولا به بهاي ضرر و زيان ديگران تموم مي‌شود.

اينکه فقط بشينيم و تصور کنيم که چيزي رو داريم يا فرد خاصي هستيم، گاهي کافي نيست. بلکه بايد تغييراتي بنيادي هم در رفتار و شخصيت و آگاهي خود ايجاد کنيم و اين گاهي خيلي مشکله و به زمان و تلاش زيادي احتياج دارد.

صرف رسيدن به خواسته‌ها و آرزوها مساوي احساس خوشبختي نيست، گاه ما به بعضي از خواسته‌هامون مي‌رسيم، اما هنوز احساس خوشبختي و رضايت نمي‌کنيم.

تغيير احساس مستلزم تغييراتي عميق در درک و آگاهي و ديدگاه‌هاي ماست و جاافتادن و تثبيت اين وضعيت گاه ساده نيست.

به نظر من اين انديشه و تصور که چون مي‌خواهم پس بايد داشته باشم درست نيست، بلکه اگر چيزي رو مي‌خواهيم، بايد با تلاشي مثبت و شادمانه براي به دست آوردنش به پيش رويم و در اين راه تغييرات لازم را در انديشه و آگاهي خود نيز ايجاد کنيم.